Deistelrock 2010
2010-04-13 22:51:28

10 april, de datum van de 3de editie van Deistelrock. Wat oorspronkelijk begon als verjaardagsfeest liep al snel uit de hand, en de oorspronkelijke locatie werd dan ook te klein. Dit jaar werd er voor het eerst uitgeweken naar een echte festivalwei en kregen we stoffen festivalbandjes. Niet
slecht voor een festival in Bazel. Mid Air Collision en Willie Wartaal waren headliners van de avond, maar de opzet was vooral kleine lokale bands
een kans geven.

Exit on the left zag het levenslicht in 2007 en speelden al op Taste Of Chaos en als support voor A Day To Remember en Senses Fail. Toch was er niet veel publiek voor deze opener, wat spijtig was want ze beschikten over goede songs. Na een half uur was het afgelopen en misschien maar goed ook want alle songs begonnen op elkaar te gelijken. Met meer
publiek en op een later tijdstip had deze band misschien wel sfeer in de tent gekregen.

Ankalima won eerder al de award voor de beste band in Kruibeke en
heeft duidelijk invloeden van Tool. Behalve een goeie stem was de band ook heel bewegelijk; de krachtige nummers werden ondersteund door leuke riffs. Ook zij kregen maar een halfuur speeltijd, maar dat had gerust wat meer mogen zijn.

Hierna was het de beurt aan Waste Paper. Deze band hebben we niet gezien want we gingen ons avondmaal nuttigen.

Na de etenstijd was het de beurt aan Unpayable. Deze band bestaat uit
3 twintigers en 2 veertigers, een samengaan van oud en jong. Zeer frisse muziek met enkele aanstekelijke nummers. Pluspunt is dat ze afwisselen tussen hardere en rustigere nummers wat zeker diversiteit brengt. Zeker de harde nummers mochten er wezen en het enthousiasme druipte er weer vanaf.

The Legendary Trapano’s speelden eigen nummers en covers en had weliswaar 2 vrouwen in haar rangen, een zangeres en een drumster (u leest het goed, een drumster). De eigen nummers waren aanstekelijk en kregen het toegestroomde publiek makkelijk aan het bewegen. De cover van Lady Gaga – ‘Pokerface’ was minder goed gekozen. De zangeres had hiervoor niet de juiste stem en het nummer klonk dan ook heel anders
dan het origineel.

Billy The Kill was wat Billy The Kill ook vorig jaar op Groezrock was, blijven gaan en nooit stilstaan. Het publiek genoot ervan en waagde zich zelfs aan een mosh-pit. De catchy-nummers kon je zo meezingen, ook al had je ze nog nooit gehoord en daar speelde de zanger handig op in. Nadeel van al dat geweld en beweging: fotograferen ging niet zo makkelijk (fotografen, nooit tevreden). Alhoewel de organisatie een strikt schema had opgelegd dat niet overschreden mocht worden werden er toch bisnummers toegestaan en het publiek genoot tot de laatste minuut.

As You Like It? Ik hield er niet zo van. De zang was onduidelijk, de muziek had geen echte meerwaarde en leek steeds hetzelfde. Het was
echt ‘as you like it’, sommigen riepen mee en genoten van de muziek, anderen stonden stil en keken ernaar. Na een half uurtje was het dan ook meer dan genoeg geweest voor mij.

Mid Air Collision en Willie Wartaal sloegen we over wegen organisatorische redenen, namelijk nog thuis geraken.

Tot de volgende!

Geschreven door: Thaïssa Kockelkoren

Geschreven door Tim

Geschreven door:

Titel:

Tekst: